പാതിരിയും പിന്നെയൊരു പൂതനയും..

നട്ടപ്പാതിരാത്രിയിലവളെന്നെ തൊട്ടുവിളിച്ചപ്പോള്‍ പെട്ടെന്നു ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നതും എന്താണ് കാര്യമെന്ന് ചിന്തിക്കും മുന്‍പേ അവളെഴുന്നേറ്റു ബെഡ്ഢിലിരുന്ന് വിവശയതയോടെ എന്നെനോക്കിയതും ഒരേ സമയത്തായിരുന്നു! ബെഡ്ന്റെ ഓരംപറ്റിയുറങ്ങുന്ന ഹംദൂനെ നന്നായി പുതപ്പിച്ചശേഷം എന്ത്പറ്റിയെന്നര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാനവള്‍ക്കു നേരെ പുരികമുയര്‍ത്തി.

"യാചൂ, എനിക്ക് വയ്യ. എന്താന്നറിയില്ല ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല.."

അത്രയും പറഞ്ഞിട്ടവള്‍ ബെഡ്ഢില്‍നിന്നുമിറങ്ങി ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെയുറക്കം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടും കുറച്ചായി. അല്ലെങ്കിലും വഴുവഴുപ്പില്ലാത്ത രാവുകളില്‍ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴുക അസാധ്യമാണ്. പക്ഷെ, ഇവളിപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് അത്തരമൊരു ഇഴയടുപ്പത്തിന്റെ രഹസ്യമല്ല. പിന്നെന്താണ്.! ആ വാക്കുകള്‍ക്കു പിറകിലൊരു ദുസ്സൂചനയുണ്ടോ.?

ഉണ്ട്!

ശാരീരികമായി അസ്വസ്ഥതകളൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഇത് മൂന്നാം മാസമാണ്. കാര്യമായിട്ടൊന്നും അവളെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കാറില്ല. എന്നാലും ഹംദൂന്റെ പിന്നാലെയുള്ള ഓട്ടം മതി ആകെമൊത്തം കലങ്ങിത്തെളിയാന്‍!! അവനാണെങ്കില്‍ 'ഇന്ക്കിപ്പം രണ്ട്വയസായീന്നും പറഞ്ഞ് കുരുത്തക്കേടിന്റെ അളവും കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്.

സോഫയില്‍ അവള്‍ക്കഭിമുഖമായി ഞാനിരുന്നു. 'കുടിക്കാനെന്തെങ്കിലും എടുക്കട്ടേ..' 'ചായ ഉണ്ടാക്കട്ടേ..' എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചെങ്കിലും വേണ്ടെന്നവള്‍ തലയാട്ടി. മുന്‍പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഭാവമാണാ മുഖത്ത്. സമയം മൂന്നര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണ് എനിക്ക് വയ്യെന്നും ഉറക്കംകിട്ടുന്നില്ലെന്നും പറയുന്നത്. ഗുരുതരമായിട്ടെന്തോ അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നുണ്ട്. എഴുന്നേറ്റ് ഡ്രെസ് മാറ്റൂ, നമുക്ക് ഹോസ്പ്പിറ്റലില്‍ പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടവള്‍ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു.

ഇരുമ്പ് ഉരുകിയൊലിച്ച അന്തരീക്ഷത്തില്‍നിന്നും ഉഷ്ണത്തിന്റെ തന്മാത്രകള്‍ രോമകൂപങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുന്നതായി എനിക്കുതോന്നി. നിശബ്ദതയുടെ ആഴക്കടലില്‍ ഗതികിട്ടാതലയുന്ന രണ്ടുതോണികളായി ഞാനും ഷെമ്മുവും. അവളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ വൈരുദ്ധ്യദിശകള്‍ ചൂണ്ടുന്ന ലക്ഷ്യമറിയാതെ ഞാന്‍ നട്ടംതിരിഞ്ഞു. ഒരു ലാവാപ്രവാഹം അവളെ വലയംചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്താണത്! ഇനി ഇവളുടെയീ അസ്വസ്ഥത ബ്ലീഡിങ്ങിന്റെ ലക്ഷണമാണോ! അറിയില്ല; എനിക്കൊന്നുമറിയില്ല. ഞാന്‍ കുറേക്കൂടി അവള്‍ക്കരികിലേക്കിരുന്നു. എനിക്കൊരു നിശ്ചയവുമില്ലല്ലോ റബ്ബേ.!

പെട്ടെന്ന് ആരെയെങ്കിലും വിളിക്കണം. ഒരു ഫോണ്‍കോളിനപ്പുറത്ത് സൌഹൃദത്തിന്റെ വിശാലലോകമുണ്ട്. ആരെ വിളിച്ചാലും അവര്‍ സമാശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു പര്‍വ്വതവും ചുമന്നെത്തും. പക്ഷെ ഇത് ചോരക്കളിയാണ്. വിദഗ്ദ്ധമായി കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ അപകടമാകും. അതിനു ആണിനേക്കാള്‍ ബെറ്റര്‍ പെണ്ണുങ്ങളാണ്. ഇവളുടെ ഫ്രെണ്ടിനെ വിളിക്കുന്നതാവും ഉചിതം. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഇവള്‍ക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മെഹ്രിന്‍ത്തയെ വിളിക്കാം. അവരാകുമ്പോള്‍ ഇവള്‍ക്കൊരാശ്വാസവും എനിക്കൊരു ധൈര്യവുമാകും.

വിളിക്കണോ.?

ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ വേണ്ടെന്നു മനസ് വിലക്കി. ഒന്നിനേം വിളിക്കേണ്ട. ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചു കളിച്ചു വളര്‍ന്ന ഫ്രെണ്ട്സെല്ലാം മൊശകോടന്മാരാന്. അസൂയാലുക്കള്‍ ! മിക്കതിന്റെയും കല്യാണം കഴിഞ്ഞത് ഈയിടെയാണ്. ഞാനൊരു തലതെറിച്ചവനായത്കൊണ്ട് എന്റെ കല്യാണം നേരത്തേ കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ തല തെറിക്കാതിരുന്നത് എന്റെ തെറ്റല്ല. അവരുടെ തന്തമാരുടെ കുറ്റമാണ്. +2പാസായശേഷം കോളേജില്‍പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന എട്ടുംപൊട്ടുംതിരിയാത്ത ഒരു പതിനെട്ടുകാരിയെ കെട്ടിയതിന് അന്നുംകിട്ടിയിരുന്നു ഇവന്മാരുടെവക ആവശ്യത്തിലധികം കളിയാക്കലുകള്‍ !

എന്നെപ്പറയണ്ട; വാപ്പയെ പറഞ്ഞാമതി. അഞ്ചാംവയസില്‍ തുടങ്ങിയ കുരുത്തക്കേട്മാറിക്കിട്ടാന്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ചാംവയസില്‍പിടിച്ചു പെണ്ണുകെട്ടിക്കുമ്പോള്‍ ഈ ഇളംനെഞ്ചിലെ കുഞ്ചിരോമങ്ങള്‍ കഞ്ചുകമണിഞ്ഞെങ്കിലും അഹമദാജി നിസ്ക്കാരത്തില്‍ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല; കെട്ടുകഴിഞ്ഞു മൂന്നാംമാസം ചെക്കനവളെ പ്രഗ്നന്റാക്കുമെന്നും പതിമൂന്നാം മാസം തന്തയാവുമെന്നും! പോരാത്തതിന് ഹംദൂനു രണ്ടുവയസു പൂര്‍ത്തിയാകുംമുന്‍പേ കെട്ടിയോള്‍ക്ക് കെര്‍പ്പാക്കിയ ദുഷ്ട്ടനാണ് ഞാനിപ്പോള്‍ ! പോകാമ്പറ.. ആണ്‍കുട്ടികളാവുമ്പോ കല്യാണം കഴിച്ചെന്നിരിക്കും. കെട്ട്യോള്‍ക്ക് ഗര്‍ഭാക്കീന്നും വരും. പെണ്ണ് രണ്ടോ നാലോ പെറ്റെന്നും വരും. അതിനൊക്കെ കണക്കും കാര്യോം അന്വേഷിച്ചുനടക്കുന്ന പറട്ടകളോട് പോയിത്തൂറാമ്പറ! ഞാന്‍ പുച്ഛത്തോടെ ചിറി കൊട്ടി.

അപ്പൊഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ, ഇമവെട്ടാതെ നിര്‍വ്വികാരയായി അവളെന്നെയും നോക്കിയിരിപ്പാണ്‌... . .. ആ കണ്ണുകള്‍ ഹിസ്റ്റീരിയബാധിച്ച ഒരാളുടെ കൃഷ്ണമണികള്‍പോലെ പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കളിയും ചിരിയും ബഹളവുമായി പൊട്ടിത്തെറിച്ചിരുന്ന ഈ ഫ്ലാറ്റിനകത്ത് ഒരു നേര്‍ത്ത വാക്കിനുവേണ്ടി ഞാന്‍ കൊതിയോടെ യാചിച്ചുനിന്നു. എന്നുമൊരു മൂളിപ്പാട്ട് തങ്ങിനില്‍ക്കാറുള്ള അവളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ വറ്റിവരണ്ടിരിക്കുന്നു. ഘനീഭവിച്ചുനിന്ന ഹൃദയത്തില്‍നിന്നും ഒരു തേങ്ങല്‍ പുറത്തേക്കു വന്നുവോ! ഞാന്‍ കരയുകയാണോ! അല്ല. എങ്കിലുമെന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിടുണ്ട്!

"എന്നെയിങ്ങനെ തീ തീറ്റിക്കാതെ നീ എന്തെങ്കിലുമൊന്നു പറയൂ.. പ്ലീസ്..!"

എന്റെ പരവേശം കണ്ടിട്ടാവാം, ദീര്‍ഘനേരത്തെ മൌനം ഭേദിച്ച്കൊണ്ടവള്‍ ചുണ്ടുകളനക്കി.

"ഇന്‍ക്ക് അവസാനെന്നോണം എന്തൊക്കെയോ ഇങ്ങളോട് പറയണോന്ന്ണ്ട്. മുയ്മനും കേള്‍ക്ക്വോ..?"

അവസാനമായി പറയാനുണ്ടെന്ന്! അതിനര്‍ത്ഥം ഇവള്‍ ജീവിതത്തോട് വിടപറയുന്നു എന്നല്ലേ! എനിക്കുള്ളിലൂടെ ആരോ ഈര്‍ച്ചവാളിട്ടു വലിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. മരിക്കുംമുന്‍പ് ഒസ്യത്ത് പറയുന്ന ചിലരുടെ സിക്സ്ത് സെന്സിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇനി അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും..! നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ ഈ ഫ്ലാറ്റ് മൊത്തം ഭൂമിക്കടിയിലേക്ക് പതിച്ചെങ്കിലെന്നാഗ്രഹിച്ചുപോയി. ഇവളെന്നെയും വിട്ടു പോവുകയാണെന്ന്...!! ഞാന്‍ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി.

ഇനിയൊരു നിമിഷംപോലും വൈകരുത്. ആംബുലന്‍സ് വിളിക്കാം. ബ്ലീഡിങ്ങല്ല തലപോയാലും ബാക്കി അവര്‍ നോക്കിക്കൊള്ളും. നാണക്കേടില്ല. കളിയാക്കലില്ല. 'നീ പോയി ഡ്രസ്സ്‌ മാറി വാ'ന്നും പറഞ്ഞ് 999ലേക്ക് വിളിക്കാനായ്‌ ഫോണെടുക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ എന്നോടവള്‍ ആരേം വിളിക്കേണ്ടെന്നും നീ എന്റെ അരികിലിരുന്നാല്‍ മതിയെന്നും ആംഗ്യംകാട്ടി. സ്വതേ മൃദുസ്വഭാവിയായ അവളുടെമുഖത്ത് ശാന്തതയല്ല ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റെന്തോ ആയിരുന്നു! എന്റെനേര്‍ക്ക് ക്രൂരമായൊരു നോട്ടമെറിഞ്ഞുകൊണ്ടവള്‍ ചോദിച്ചു.

"ഇങ്ങള് കരയേം നിലോളിക്കേം വേണ്ട.. ആരാ പാതിരി? അത് പറ..?"

പാതിരാക്ക് വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയിട്ട് പാതിരി ആരെന്നു ചോദിക്കുന്നോ! അപ്പം ബ്ലീഡിംഗ്, ആമ്പുലന്‍സ്, ഒസ്യത്ത്.. ഇവക്കെന്താ വട്ടായോ എന്നാലോചിച്ചുനില്‍ക്കേ അവളെന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടുത്ത ചോദ്യവും വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

"ആരാ അമ്മു..?"

അമ്മുവോ! ഏതമ്മു? അങ്ങനെയൊരാളെ എനിക്കറിയുകപോലുമില്ലെന്ന മട്ടില്‍ മേല്പ്പോട്ട് നോക്കി. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നപോലെ ഞാന്‍ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

"ഓ അമ്മു! അത് നമ്മടെ കല്യാണിയേചീടെ പശുക്കുട്ടിയാ. നമ്മള്‍ കഴിഞ്ഞതവണ പോയപ്പോഴല്ലേ അതിനെ പ്രസവിച്ചത്. നിനക്കൊര്‍മ്മയില്ലേ അതിനെ.?"

"ഈ പശുക്കള്‍ക്കൊക്കെ ഈമെയിലുണ്ടോ? ആ കിടാവാണോ ഇങ്ങക്ക് മെയിലയച്ച അമ്മു.?"

എന്റെ തൊണ്ടവരണ്ടു. തലമണ്ടയിലൊരു ഗുണ്ട് പൊട്ടി. കുണ്ടിക്ക് വെടിയുണ്ട കൊണ്ട തെണ്ടിയുടെ അവസ്ഥയിലായി ഞാന്‍ ഇവളെന്റെ അണ്ടിപ്പരിപ്പ് മാത്രല്ല, വെണ്ടക്കുരുവരെ എടുക്കാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്. ചാണ്ടിച്ചാ, കാത്തോളണേ..!

"ഷെമ്മൂ, എന്നെ വിശ്വസിക്കണം. നീ കരുതുംപോലെയൊന്നുമില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നേല്‍ ആ ലാസ്റ്റ്‌പോസ്റ്റ്‌ ഞാനിടുമായിരുന്നോ.?"
എന്ത് പറഞ്ഞാണ് ഇവളെ മനസിലാക്കേണ്ടതെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കണ്ണുകളിറുകെപ്പൂട്ടി.

"ഇങ്ങളെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കാം. പക്ഷെ നിന്റെ അരക്കെട്ടിലെ വീര്യമെനിക്ക് വേണം. നിന്നിലെനിക്ക് സ്വതന്ത്രമായി അലിയണം എന്നൊക്കെ മെയിലില്‍ ഉണ്ടല്ലോ..?"

"അയ്യോ, അതൊക്കെ ആലങ്കാരിക പദങ്ങളല്ലേ.. അരക്കെട്ടിലെ വീര്യം എന്നല്ല. അണക്കെട്ടിലെ വെള്ളം എന്നല്ലേ. അതായത് മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ ഡാമിലെ വെള്ളം നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ കുടിച്ചുവറ്റിക്കണം. എന്നിട്ട് മുപ്പതുലക്ഷം പേരെ സ്വതന്ത്രരായി ജീവിക്കാന്‍ അനുവദിക്കണം. അത്രേ അവളുദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടാവൂ..."

"ഇങ്ങളെന്നെ മന്ദബുദ്ധിയാക്കിയതൊക്കെ മതി. ഹലാക്കിന്റെ ഈ ബ്ലോഗ്‌ലെ കളി കുടുംബം നശിപ്പിക്കൂന്ന് അന്നേ ഞാമ്പറഞ്ഞതാ. കേട്ടില്ല. എന്നേം മോനേം നാട്ടിലയച്ചിട്ട് ഇങ്ങളെന്തു വേണേലും ആയിക്കോ. അല്ലെങ്കിലും നിങ്ങക്ക് ദുബായിയോടുള്ളത്ര സ്നേഹോന്നും എന്നോടില്ല. ഒക്കെനിക്കറിയാം.." അവളുടെ മൂക്ക് ചുവക്കുന്നു. കണ്ണുകളെരിയുന്നു. ഇതൊരു വെടിക്ക് തീരുന്ന ലക്ഷണമില്ലാ!

"അത് പിന്നെ..... നിനക്കറിയാലോ. ഇരുപതാമത്തെ വയസില്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മയുറച്ച നാള്‍മുതല്‍ ഞാനീ ദുബായിലുണ്ട്. എനിക്ക് മെന്‍സസായത് പോലും ഇവിടെവെച്ചാണ്. ആ ഒരു കടപ്പാട് എനിക്കീ മണ്ണിനോടുണ്ട്. എന്നുകരുതി നിന്നോടെനിക്ക് സ്നേഹമില്ലാന്നു പറഞ്ഞ് എന്റെ ചങ്ക് പൊളിക്കരുത്..."

"ഇങ്ങക്ക് ബ്ലോഗിലെ പിരാന്ത് പോരാഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഫേസ്‌ബുക്കില്‍ പോയി സ്വന്തായി ഗ്രൂപ്പ് തുടങ്ങി തല്ലുകൂടുന്നത്. വല്ല ബിസിനസൊ മറ്റോ ആണെങ്കില്‍ സമാധാനിക്കായിരുന്നു.."

"എടീ, നീ വേണേല്‍ എന്നേം എന്റെ വല്യുപ്പാനേം നാല് പറഞ്ഞോ. സാരല്യ. പക്ഷെ ബ്ലോഗിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാ എന്റെ നെഞ്ച്പൊട്ടിപ്പോകും. ലീലേച്ചി കൊടുത്തയച്ച ഉണ്ണിയപ്പം തിന്നുമ്പോ നിനക്കീ പുച്ഛമുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. ബ്ലോഗിലും ഗ്രൂപ്പിലും ഞാന്‍ ഗുരുവാണ്. ഗുരു! എനിക്കെത്ര ശിഷ്യകളുണ്ടെന്നറിയോ? ആശ്രമത്തിലെ പൂജകളെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് വല്ലോം അറിയോ? ഞാനിപ്പോ ഈലോകാശ്രമത്തിന്റെ മുതലാളിയാ. പരലോകത്ത് പുണ്യം കിട്ടണമെങ്കില്‍ E-ലോകത്ത് പലതും ചെയ്യാനുണ്ട്. വെറുതെ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാണോ ഇപ്പാതിരാക്ക് നീയെന്റെ ഉറക്കം കളയുന്നത്..?"

"അവിടേം ഇവ്ടെം ഇങ്ങളെ ചാറ്റിങ്ങും വേണ്ടാത്തരോം ഞാനും കാണുന്നുണ്ട്. പെണ്ണുങ്ങളെ പിറകെ ഒലിപ്പിച്ചുനടക്കുന്നതാ ഇങ്ങള് പറീന്ന ആശ്രമം? ചന്തിക്ക് ആല് മുളക്കുന്ന ഇങ്ങളെപ്പോലുള്ളവര് ഗുരുവല്ല, പടച്ചോന്തന്നെയാകും. എന്തൊക്കെ വൃത്തികേടുകളാ ഇങ്ങളവരോട് കാണിക്കുന്നേ. ഇങ്ങളോട് പടച്ചോന്‍ പൊറുക്കില്ല. നോക്കിക്കോ.."

ഒരു കുറ്റസമ്മതത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍ ഈ തര്‍ക്കം എത്തിച്ചില്ലെങ്കില്‍ നാളെ നേരംപുലരുന്ന കാര്യം സംശയമാണ്. ഇവളുടെ ധാരണകള്‍ തീരണം. എന്നിട്ട് മതി ബാക്കിയൊക്കെ. ഓട്ടവീണ ജെട്ടിയും പാസ്‌വേര്‍ഡും മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കരുത്. രണ്ടും നമ്മുടെ അന്തസും ആഭിജാത്യവും നശിപ്പിക്കും. കണ്ടില്ലേ ഞാനീ പാതിരാത്രിയില്‍ അനുഭവിക്കുന്നത്..!

"സമ്മതിച്ചു. ഞാനൊരു റൊമാന്റിക്കാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ. ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല പോരെ..?"

"ഇങ്ങളാര് സല്മാങ്കാനാ? ഇങ്ങക്ക് കമ്പിക്കടി കൊള്ളാഞ്ഞിട്ടാ ഈ സൂക്കേട്. ഇനി ഗുരുവാണ് അതാണ്‌ ഇതാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കുരുത്തക്കേട് കളിച്ചാ നാട്ടിലറീക്കും. പറഞ്ഞില്ലാന്നു വേണ്ട. കേട്ടല്ലോ.."

കേട്ടെന്നും അനുസരിക്കാമെന്നും തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാനവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഇനിയൊരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലെന്നും ഞാനെന്നും നിന്റെമാത്രം യാച്ചുവായിരിക്കുമെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍ വെളിച്ചംനിറഞ്ഞു. അവളെയും കൂട്ടി ഞാന്‍ കടല്‍ക്കരയിലെത്തി. രണ്ടുമാസത്തിനു ശേഷമാണ് അവളെ ഞാന്‍ കടല്‍ കാണിക്കുന്നത്. ഇത്തവണ ഇടതുവശത്തേക്ക് ചെരിച്ചുകിടത്തിയില്ല. എന്റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ തലവെച്ച് വലതുകരംകൊണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് എനിക്കഭിമുഖമായി കിടത്തിയപ്പോള്‍ അവളുടെ നിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് പുതുമഴയുടെ സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ എനിക്കും അവള്‍ക്കുമിടയില്‍ കടലിന്റെ നേര്‍ത്ത ഇരമ്പം മാത്രം. നനഞ്ഞമണലില്‍ ചവിട്ടിനിന്ന് ചുറ്റുംനോക്കി. പതുക്കെ ഞങ്ങള്‍ തിരയിലേക്കിറങ്ങിറങ്ങിച്ചെന്നു. ഉദിക്കുംമുന്‍പേ സൂര്യനെറിഞ്ഞ രശ്മികളേറ്റ് ഒന്നുരണ്ട് മേഘത്തുള്ളികള്‍ ഒഴുകിയിറങ്ങി. കടലിന്റെ ഗഹനനീല ഞരമ്പുകളെ ത്രസിപ്പിച്ചു. ആകാശത്തിന്റെ നീലിമ ഹൃദയങ്ങളെ തണുപ്പിച്ചു. ഉപ്പുകാറ്റിന്റെ സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍ ഉന്മാദത്തിലേക്കാനയിച്ചു. ആപാദചൂടം ഉഴിയുന്ന ജലക്കൈകള്‍ ഞങ്ങളെ തലോടി. ഓരോ തിരയും പുതിയൊരുണര്‍വ്വായി അനുഭവപ്പെട്ടു. മെല്ലെമെല്ലെ ശബ്ദവും വേദനയും അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായി. നോക്കിനോക്കിയിരിക്കേ തിരകളോരോന്നും കടലിലേക്കുതന്നെ തിരികെപ്പോയി....

____________________________________________________________

സര്‍വ്വശ്രീ കണ്ണൂരാനന്ദ ആസാമികളുടെ ഈ പോസ്റ്റില്‍ ബൂലോക സദാചാര സന്തതികള്‍ അഫിപ്രായം പറയരുത്!